KAHVENİZE KISA BİR DOKUNUŞ

Sürükleniyorduk. Yalnızdık. Belki de hiç olmadığımız kadar kalabalık. Çaresizdik ya da hiç olmadığımız kadar güçlü, güzel, ulaşılmaz. Hiç susmadığımız kadar susmuştuk o an oysaki.  Belki de konuşmamız gerektiğini bildiğimiz halde sırf kaybetmemek için susmuştuk.

Ne olursa olsun;

Yaşananların ardından iyi ki yaşadım diyebilmektir benim için hayat. İyisiyle kötüsüyle, iyi ki benim başıma geldi diyebilmektir. Yaşam nereye gittiğimizi bilmediğimiz bir tren yolculuğu... Yolculuğu en iyi şekilde değerlendirmek, elimizde olmayan şeylerden iyi sonuçlar çıkarmak da bizim elimizde...

Her biten günün ardından yeni bir şey öğrenmeniz dileğimle... Akışta kalın, mutlu kalın.